← Επιστροφή στο αρχείο άρθρων

Αγροτικές κινητοποιήσεις: Δεν φτάνει ο δρόμος

Agronews · 3 Φεβρουαρίου 2026

Πλήρες κείμενο του δημοσιευμένου άρθρου:

Η εικόνα των τρακτέρ στην πλατεία Συντάγματος τον Φεβρουάριο του 2024 και οι εξαντλητικοί αποκλεισμοί των εθνικών οδών για 54 ημέρες το 2026 αναδεικνύουν διαχρονικά ένα οξύμωρο σχήμα: ενώ η οργή των αγροτών είναι δίκαιη, οι κινητοποιήσεις καταλήγουν σε στρατηγικό αδιέξοδο.

Στην Ελλάδα, οι αγρότες εγκλωβίζονται στο οδόστρωμα, την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη ο δρόμος αποτελεί το τελευταίο –και όχι το μοναδικό– μέσο πίεσης μιας μακράς, θεσμικής διαδικασίας.

Εργαλεία και Στρατηγική: Μπλόκα vs Θεσμική Συγκρότηση

Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στη θεσμική συγκρότηση των Ευρωπαίων αγροτών έναντι της ελληνικής θεσμικής γύμνιας. Στη Γαλλία, ήδη από τον Αύγουστο του 2024, οι οργανώσεις Jeunes Agriculteurs (JA) και FNSEA κατέθεσαν την πρόταση νόμου «Επιχειρείν στη Γεωργία», ένα κείμενο 75 σελίδων, το οποίο το 2025 μετεξελίχθηκε σε νόμο του κράτους.

Στην Ισπανία, αντίστοιχα, η σύμπραξη των ASAJA, COAG και Cooperativas Agro-alimentarias δημοσίευσε από τον Μάιο του 2024 κοινό κείμενο θέσεων, θέτοντας τη γεωργία ως «ζήτημα εθνικής πολιτικής», πολύ πριν τα τρακτέρ βγουν στη Μαδρίτη το 2026.

Αντίθετα, στην Ελλάδα η κινητοποίηση εξαντλείται στο οδόστρωμα και στη διαχρονικά άκαρπη «συνάντηση με τον Πρωθυπουργό». Απουσιάζουν οι συγκροτημένοι αγροτικοί σύλλογοι που θα λειτουργούν συστηματικά πριν και μετά το μπλόκο. Η στρατηγική των Γάλλων και των Ισπανών περιλαμβάνει κλιμάκωση, διαπραγμάτευση επί συγκεκριμένων κειμένων και θεσμική συνέχεια.

Στην Ελλάδα, η έλλειψη σταθερών οργάνων εκπροσώπησης τροφοδοτεί έναν μόνιμο διχασμό, με διαφορετικές ομάδες να ερίζουν για το ποια εκπροσωπεί ποιον, οδηγώντας σε αποσπασματικές συναντήσεις χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Το Κοινωνικό Πλαίσιο: Συμμαχίες vs Απομόνωση

Η μεγάλη «τρακτεράδα» της Μαδρίτης τον Ιανουάριο του 2026 δεν ήταν απλώς μια διαδήλωση, αλλά μια ημέρα «πολιορκίας και ελπίδας». Εκεί καταγράφηκε μια ουσιαστική αλλαγή παραδείγματος: οι αγρότες δεν ήταν μόνοι. Περιβαλλοντικές, ανθρωπιστικές και καταναλωτικές οργανώσεις στάθηκαν στο πλευρό τους.

Στη Γαλλία και την Ισπανία, οι Πράσινοι συνέπραξαν με τους παραγωγούς ενάντια στη συμφωνία Mercosur, ενώ η κορυφαία στιγμή συμβολισμού ήταν οι αγκαλιές μεταξύ βίγκαν ακτιβιστών και κτηνοτρόφων. Το μήνυμα ήταν σαφές: ο αντίπαλος δεν είναι ο «άλλος», αλλά μια πολιτική που υπονομεύει την επισιτιστική κυριαρχία.

Στην Ελλάδα, αντί για κοινωνικές συμμαχίες, βιώσαμε για άλλη μια φορά τον εσωτερικό διχασμό των μπλόκων.

Περιεχόμενο: Το έλλειμμα του «ελληνικού αιτήματος»

Μελετώντας το μονοσέλιδο κείμενο των ελληνικών μπλόκων (13/12/2025), η σύγκριση με την Ευρώπη είναι αποκαλυπτική:

  • Ολιγοψώνια & Ακρίβεια: Ενώ στην Ελλάδα ο δείκτης συγκέντρωσης των σούπερ μάρκετ (CR10) αγγίζει το 74% και οι χυμοποιοί αγοράζουν το πορτοκάλι 120 ευρώ/τόνο (έναντι 350 ευρώ στην Ισπανία), τα ελληνικά αιτήματα σιωπούν. Οι Ισπανοί αντιθέτως απαίτησαν Παρατηρητήριο Τιμών και αυστηρό έλεγχο των αθέμιτων πρακτικών.
  • Νέοι Αγρότες & Γη: Στην Ελλάδα απουσιάζουν αιτήματα για τη διαδοχή των γενεών, τα υψηλά επιτόκια δανεισμού και την προστασία της γεωργικής γης από τα φωτοβολταϊκά. Οι Γάλλοι πρόταξαν ένα «Κοινωνικό Συμβόλαιο» για «ζωντανά χωριά» και απαγόρευση του εργαστηριακού κρέατος, χτίζοντας κοινωνικές συμμαχίες.
  • Δομική Πολιτική: Τα ελληνικά αιτήματα ξεκινούν αμυντικά με τα «αγροτοδικεία», ενώ στην Ευρώπη η συζήτηση αφορά το μακρόπνοο θεσμικό πλαίσιο της γεωργίας.

Συμπέρασμα

Όσο οι ελληνικές κινητοποιήσεις παραμένουν αποσπασματικές, χωρίς βασικό αίτημα τη δημιουργία θεσμικών αγροτικών οργάνων και ενός μόνιμου μηχανισμού παραγωγής πολιτικής, θα παραμένουν εγκλωβισμένες στο οδόστρωμα. Το αδιέξοδο δεν θα λυθεί με περισσότερες ημέρες στα μπλόκα, αλλά με τη μετάβαση στη συγκροτημένη πολιτική πρόταση και τις κοινωνικές συμμαχίες.

Αν ο Έλληνας αγρότης δεν συνδεθεί με τον καταναλωτή και δεν απαιτήσει θεσμική εκπροσώπηση, ο δρόμος θα παραμένει μια «ηρωική» αλλά αναποτελεσματική διέξοδος – ένα σπιράλ φθοράς που ανακυκλώνει την κρίση αντί να την επιλύει, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στον μαρασμό της ελληνικής υπαίθρου.

Αρχική δημοσίευση στο Agronews

← Όλα τα άρθρα